U 41% uczestników australijskiej analizy Sun-D stężenie witaminy D pod koniec zimy znalazło się poniżej progu niedoboru przyjętego przez badaczy. Dotyczyło to też 31% osób, które kończyły lato z wynikiem co najmniej 60 nmol/l. Zespół opublikował analizę 13 listopada 2026 r.
Dwa pomiary u 251 osób
W analizie opublikowanej w „The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism” badacze porównali stężenie 25(OH)D we krwi pod koniec australijskiego lata i pod koniec zimy. Uwzględnili 251 mieszkańców wschodniej części kraju z grupy kontrolnej wcześniejszej próby Sun-D, którzy nie przyjmowali suplementów witaminy D. Dane pochodzą z 2023 r., a nowa publikacja wykorzystała je do oceny, jak letni wynik wiązał się z zimowym.
Za niedobór uznano wynik poniżej 50 nmol/l (20 ng/ml). Zależnie od miejsca zamieszkania model wskazał, że wynik między 84 a 98 nmol/l pod koniec lata odpowiadał około 90% prawdopodobieństwu utrzymania stężenia na poziomie co najmniej 50 nmol/l po zimie. Autorzy sugerują, że przy wyniku poniżej tego letniego zakresu lekarze mogą rozważyć suplementację zimą, zwłaszcza u osób mieszkających dalej od równika. W analizie nie porównywano dawek witaminy D.
Co na to polskie zalecenia
Autorzy odnoszą swoje wyliczenia do australijskiego progu co najmniej 60 nmol/l na koniec lata. Cancer Council Australia podaje w tym kontekście zakres 60-70 nmol/l. Polskie rekomendacje ekspertów z 2023 r. określają 30-50 ng/ml (75-125 nmol/l) jako optymalny zakres stężenia 25(OH)D. W profilaktyce uwzględniają m.in. wiek, masę ciała i ekspozycję na słońce. Szerzej opisałem te zasady w poradniku o witaminie D i jej suplementacji.
Newsletter
Nowe materiały prosto na maila
Raz w tygodniu wysyłam filmy i konkrety o treningu i diecie. Bez spamu, wypisujesz się jednym kliknięciem.
