Poznaj mnie - Przemek Jurek

Usłyszałem ją, gdy byłem w liceum: cukrzyca typu II i insulinooporność. Nie przyszedłem do lekarza po to, żeby schudnąć. Przyszedłem, bo po każdym posiłku byłem tak senny, że bez drzemki nie byłem w stanie normalnie funkcjonować.

Formalnie wszystko wyglądało w porządku. BMI miałem prawidłowe. Tyle że przy niskiej masie mięśniowej i wysokim poziomie tkanki tłuszczowej efektem był zwisający brzuch i samopoczucie, które nie miało nic wspólnego z byciem siedemnastolatkiem. Jadłem dwa razy dziennie i byłem przekonany, że jem mało.

Zalecenia, które dostałem, brzmiały: nie jeść słodyczy i lodów, więcej się ruszać. To wszystko. Poszedłem więc na siłownię z kolegami z klasy, a wiedzy zacząłem szukać na własną rękę.

Pierwszy błąd: schudłem i nie spodobało mi się to, co zobaczyłem

Wywróciłem dietę o 180 stopni i wszedłem na redukcję. Po drodze eksperymentowałem z dietą Budwig i intermittent fasting. Efekt: 12 kg mniej w 8 miesięcy, wyniki badań w normie, senność po posiłkach zniknęła.

I sylwetka, która była dla mnie rozczarowaniem. Wyglądałem jak wychudzony szczur. To był moment, w którym zrozumiałem, że dalsze chudnięcie niczego nie rozwiąże, bo problemem nigdy nie była sama waga.

Drugi błąd: zszedłem za nisko i organizm wystawił rachunek

Przeszedłem na okres budowania masy, który trwał około roku, a potem wróciłem na redukcję. Zszedłem do 7% tkanki tłuszczowej, znacznie niżej, niż zakładałem.

Zapłaciłem za to tarczycą. Zacząłem miejscowo tracić zarost na twarzy. Lekarz kazał natychmiast przerwać. Wróciłem do normalnego jedzenia, tarczyca odżyła, zarost odrósł, ale lekcja została: organizm nie negocjuje. Jeśli utrzymujesz go w deficycie zbyt długo i zbyt głęboko, zacznie wyłączać funkcje, których akurat nie potrzebuje do przetrwania.

Czego nauczyłem się na studiach

Poszedłem na dietetykę na Wydziale Nauk o Żywności i Biotechnologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie. Tam wreszcie zobaczyłem swoje błędy nazwane po imieniu: zbyt głęboki deficyt, zbyt długo utrzymywany, brak kontroli parametrów po drodze, budowanie planu wokół wagi zamiast wokół składu ciała.

Od tamtej pory żaden z tych problemów mnie nie spotkał, bo wiem, jak im zapobiegać. I dokładnie tego pilnuję u osób, z którymi pracuję: postępy mierzę składem ciała i samopoczuciem, nie samą liczbą na wadze, a tempo dobieram tak, żeby organizm nie musiał się bronić.

Skorzystaj z moich błędów zamiast popełniać własne. To jest cała różnica między uczeniem się metodą prób i błędów przez cztery lata a zrobieniem tego dobrze od pierwszego miesiąca.