W analizie 3142 osób w wieku co najmniej 65 lat większe spożycie magnezu z żywności wiązało się z szybszym chodem w pomiarze początkowym. W całej grupie badacze nie wykazali wyraźnego związku między łącznym spożyciem magnezu a występowaniem sarkopenii. Wyniki opublikowano 12 listopada 2026 roku w „Nutrients”.
Sprawność mierzono na początku i po czterech latach
Badanie z Hongkongu wykorzystało dane uczestników rekrutowanych w latach 2001-2003. Na początku pytano ich o zwyczajowe jedzenie w poprzednim roku. Spożycie magnezu oszacowano z odpowiedzi i tabel składu żywności. Badacze mierzyli masę mięśniową, siłę chwytu oraz sprawność w próbach chodu i wstawania z krzesła. Do analizy nowych przypadków sarkopenii po czterech latach włączono 2970 osób.
Związek z chodem był wyraźniejszy na początku badania
W pomiarze początkowym w jednej z grup z wyższym spożyciem różnica prędkości chodu wobec grupy o najniższym spożyciu wyniosła średnio 0,04 m/s. Po czterech latach związki sprawności z łączną podażą magnezu były słabsze. W oddzielnych analizach poszczególnych źródeł magnezu część wyników sprawności, głównie z pomiaru początkowego, utrzymała się po korekcie uwzględniającej liczbę porównań.
Przed korektą magnez z owoców i roślin strączkowych wiązał się z rzadszym rozpoznaniem sarkopenii w niektórych porównaniach. Po korekcie żaden związek między źródłem magnezu a rozpoznaniem sarkopenii w całej próbie nie pozostał istotny statystycznie. Osoby z większą podażą magnezu były też aktywniejsze i spożywały więcej białka. Autorzy uwzględnili te różnice w analizie. Nie mieli jednak danych, by ocenić spożycie magnezu z suplementów ani zmiany diety w trakcie obserwacji.
Jak rozpoznaje się utratę siły i masy mięśniowej z wiekiem, opisałem w poradniku o sarkopenii i treningu siłowym po 60. roku życia.
Newsletter
Nowe materiały prosto na maila
Raz w tygodniu wysyłam filmy i konkrety o treningu i diecie. Bez spamu, wypisujesz się jednym kliknięciem.
