Trening w domu a interwały w szpitalu podczas chemioterapii. Wyniki badania z Poznania

W Wielkopolskim Centrum Onkologii porównano dwie formy aktywności podczas chemioterapii raka piersi. Część pacjentek dostała zalecenia do samodzielnej aktywności, a część wykonywała interwały pod okiem fizjoterapeuty. W analizie opublikowanej 13 listopada 2026 r. badacze nie wykryli różnic między grupami w składzie ciała. Spadek kąta fazowego, jednego z parametrów mierzonych metodą bioimpedancji, wystąpił w obu grupach.

Jak ćwiczyły pacjentki

Do badania opisanego w „Sport Sciences for Health” zakwalifikowano 40 kobiet. Pomiary prowadzono w latach 2019-2020. Losowo przydzielono 21 z nich do grupy domowej, a 19 do szpitalnej. Pacjentki ćwiczące samodzielnie dostały zalecenia dotyczące aktywności aerobowej i opaski monitorujące ruch. W szpitalu zaplanowano pół roku interwałów dwa razy w tygodniu. Fizjoterapeuci prowadzili zajęcia w małych grupach, m.in. na bieżni, rowerze stacjonarnym i ergometrze wioślarskim.

W końcowym pomiarze wzięło udział 37 kobiet. W raporcie z tego samego badania z 2025 r. autorzy podali, że 18 z 19 uczestniczek grupy szpitalnej ukończyło program i każda z tych 18 była na wszystkich zajęciach. Jedna z nich opuściła jednak ostatni pomiar z powodu infekcji. W grupie domowej opaski pozwalały porównać m.in. liczbę kroków, a badacze zaznaczyli, że pomiar aktywności mógł być obarczony znacznym błędem.

Kąt fazowy spadł w obu grupach

W obu grupach kąt fazowy był niższy w połowie programu niż przed jego rozpoczęciem. Pod koniec wskaźnik lekko wzrósł, ale zmiana od połowy programu nie była istotna statystycznie. Wyniki pomiarów tłuszczu, mięśni i BMI także zmieniały się w czasie, a badacze nie wykryli, by przebieg tych zmian zależał od grupy.

Autorzy podkreślili ograniczenia próby. Badanie objęło niewielką grupę pacjentek, a intensywności wysiłku, przestrzegania zaleceń i odżywiania nie zmierzono w pełni. Układ badania pozwalał porównać dwa sposoby organizacji aktywności. Do oceny wpływu samego wysiłku na wyniki potrzebna byłaby także grupa bez programu ruchowego. Szerszy kontekst badań nad ruchem i doborem obciążenia opisałem w tekście o aktywności podczas leczenia onkologicznego.