Interwały czy umiarkowane cardio przy stanie przedcukrzycowym? Wyniki 12-tygodniowego badania

Po 12 tygodniach treningu pomiar składu ciała wskazał większy średni spadek masy tłuszczu u osób ze stanem przedcukrzycowym z grupy interwałowej niż w grupie trenującej w umiarkowanym tempie. Wydolność wzrosła w obu grupach, a wyniki pomiarów glikemii nie poprawiły się istotnie. Badanie z losowym przydziałem do grup ukazało się 10 listopada 2026 r. w Scientific Reports.

Dwa programy na rowerze stacjonarnym

W badaniu przeprowadzonym w chińskiej prowincji Fujian wzięło udział 64 dorosłych w wieku 40-60 lat ze stanem przedcukrzycowym, którzy wcześniej nie ćwiczyli regularnie. Obie grupy przez 12 tygodni trenowały pod nadzorem trzy razy w tygodniu. Sesje interwałowe obejmowały dziesięć jednominutowych odcinków na poziomie 75-90% tętna szczytowego z minutą lżejszej jazdy po każdym odcinku. Druga grupa jechała przez 30 minut na poziomie 55-70% tętna szczytowego. Obie otrzymały też taką samą edukację żywieniową.

Badacze dobrali czas i intensywność tak, by wydatek energetyczny obu programów był zbliżony. Oszacowali go na podstawie pomiarów wydolności i monitorowali tętno w trakcie jazdy. Różnice między wysiłkiem ciągłym a odcinkami szybkiej i wolnej pracy opisałem szerzej w tekście o treningu interwałowym.

Różnica w masie tłuszczu, podobna poprawa wydolności

Program ukończyło 57 osób i to ich wyniki przeanalizowano. Średnia zmiana masy tłuszczu wyniosła -0,78 kg przy HIIT i -0,14 kg przy treningu ciągłym. Skład ciała oceniono metodą bioimpedancji. Szczytowy pobór tlenu wzrósł odpowiednio o 5,69 i 5,77 ml/kg/min. Różnica między grupami w tym pomiarze była nieistotna statystycznie. Autorzy nie wykazali też istotnej poprawy glikemii na czczo, glikemii po dwóch godzinach od obciążenia glukozą ani HbA1c w żadnej grupie.

Co zapisano przed rozpoczęciem badania

W karcie badania dostępnej przez rejestr WHO, w wersji z 2 lipca 2023 r., wydolność i mikrobiotę wymieniono wśród wyników głównych, a odsetek tkanki tłuszczowej i pomiary glikemii wśród dodatkowych. W publikacji autorzy opisali tę hierarchię inaczej. Mikrobiotę potraktowali jako analizę eksploracyjną, a skład ciała i metabolizm glukozy zaliczyli do wyników głównych.

Wyniki dotyczące tłuszczu są wstępne. Autorzy opisali korektę na wielokrotne porównania w części analiz mikrobioty, a przy porównaniach składu ciała jej nie podali. Do tego porównano wyłącznie osoby, które ukończyły program. Po 12 tygodniach niektóre wskaźniki różnorodności bakterii w próbce były wyższe w grupie HIIT. Analiza porównywała ich poziomy po treningu, a ogólna struktura mikrobioty nie różniła się istotnie między grupami. Próbki pobrano w ciągu doby od ostatniego treningu, więc mogły odzwierciedlać też krótkotrwałą reakcję na wysiłek. Badanie sfinansowano z grantów publicznych w Chinach.