LGD-4033 (Ligandrol): 1,21 kg w 21 dni przy dawce, której nikt nie stosuje

Charakter artykułu. LGD-4033 jest jedynym SARM-em z opublikowanym badaniem z randomizacją i placebo u zdrowych młodych mężczyzn. Tekst opiera się na nim, podając dokładnie, co i przy jakich dawkach zmierzono, oraz zestawiając to z praktyką. Materiał ma charakter informacyjny, nie zawiera zaleceń stosowania i nie zastępuje konsultacji lekarskiej.

Przy większości SARM-ów na pytanie „ile to daje” nie da się odpowiedzieć, bo nikt tego u ludzi nie zmierzył. LGD-4033 jest wyjątkiem: ma badanie z randomizacją, grupą placebo i pomiarem składu ciała u siedemdziesięciu sześciu zdrowych mężczyzn.

Odpowiedź brzmi: 1,21 kilograma masy beztłuszczowej w dwadzieścia jeden dni, przy dawce jednego miligrama na dobę. To realny efekt i nie ma powodu go umniejszać. Warto natomiast zauważyć, co jeszcze przy tej samej dawce się wydarzyło oraz jak ma się ona do tego, co stosuje się w praktyce.

Czym jest LGD-4033

LGD-4033, znany jako ligandrol, to niesteroidowy selektywny modulator receptora androgenowego przeznaczony do podania doustnego, wiążący się z receptorem z wysokim powinowactwem.

Jest drugim najczęściej stosowanym SARM-em, po RAD-140, i jednocześnie tym, o którym wiadomo najwięcej. Badanie pierwszej fazy przeprowadzone przez zespół Basarii jest najczęściej cytowaną pracą kliniczną dotyczącą tej klasy związków i podstawą, na której opierają się właściwie wszystkie przeliczenia dawek w obiegu.

Związek był też rozwijany klinicznie pod innym oznaczeniem, w badaniu drugiej fazy u pacjentów po złamaniu bliższego końca kości udowej. Program nie doprowadził do rejestracji.

Badanie: jak było zbudowane

Dlaczego to badanie jest mocne

Warto docenić, czego tu nie brakuje, bo w tej kategorii to rzadkość. Jest randomizacja, jest zaślepienie, jest grupa placebo, jest kilka poziomów dawki, jest obiektywny pomiar składu ciała i jest obserwacja po odstawieniu. To jest badanie zaprojektowane porządnie.

Dwa ograniczenia warto natomiast postawić od razu.

Liczebność grup jest niewielka, a w ramieniu z najwyższą dawką, z którego pochodzi najczęściej cytowana liczba, było czternaście osób.

Czas trwania to 21 dni, czyli trzy tygodnie. To bardzo krótko jak na ocenę zarówno przyrostu masy, jak i bezpieczeństwa, i wracam do tego w osobnej sekcji.

Z mojej oferty Konsultacja online z Trenerem personalnym i Dietetykiem Masz wątpliwości? Waga stoi, a trening nie przynosi efektów? Nie błądzisz w ciemno. To 60 minut konkretnej rozmowy… Sprawdź

Wynik: masa mięśniowa

Masa beztłuszczowa rosła w sposób zależny od dawki, a przy najwyższej badanej dawce, czyli 1 miligramie na dobę, przyrost wyniósł około 1,21 kilograma w ciągu 21 dni.

Masa tłuszczowa nie zmieniła się istotnie. Autorzy podsumowali, że związek zwiększył masę beztłuszczową nawet w tak krótkim okresie.

Jak to czytać

To jest realny efekt i warto go uczciwie docenić. Ponad kilogram masy beztłuszczowej w trzy tygodnie, przy dawce jednego miligrama, wobec placebo, w badaniu zaślepionym, to wynik, którego nie da się przypisać oczekiwaniom uczestników ani przypadkowi.

Trzy zastrzeżenia do interpretacji

1. Masa beztłuszczowa mierzona metodą DXA to nie to samo co tkanka kurczliwa. Obejmuje także wodę i glikogen, a przy krótkim okresie i szybkim przyroście udział tych składników bywa znaczny. Rozbieram to szerzej przy metandienonie, gdzie pomiar azotu i fosforu wykazał, że przyrost nie odpowiadał składem normalnemu mięśniowi.
2. Nie da się z tego wyliczyć, ile przybędzie w dwanaście tygodni. Przyrost przy związkach anabolicznych nie jest liniowy: największy występuje na początku, a potem tempo maleje.
3. Nie wiadomo, ile z tego zostaje po odstawieniu. Badanie nie oceniało składu ciała po zakończeniu obserwacji hormonalnej.

Wynik: gospodarka hormonalna i lipidy

To druga połowa tego samego wyniku i pochodzi z tego samego badania, przy tych samych dawkach.

Warto zestawić to z poprzednią sekcją, bo obie liczby pochodzą z tego samego ramienia badania.

Dawka jednego miligrama na dobę dała 1,21 kilograma masy beztłuszczowej i jednocześnie istotne obniżenie testosteronu całkowitego, wolnego oraz FSH. To nie są dwa różne scenariusze, tylko jeden i ten sam wynik oglądany z dwóch stron.

Nie istnieje więc dawka dająca przyrost bez supresji, przynajmniej w zakresie, który zbadano. Efekt i koszt pojawiają się razem, a oba zależą od dawki.

Kwestia HDL

Obniżenie cholesterolu HDL jest przy związkach doustnych działających na receptor androgenowy zjawiskiem typowym. Sami autorzy odnotowują, że kliniczne znaczenie tego spadku pozostaje niejasne i że potrzebne są badania długoterminowe oceniające wpływ tej klasy związków na ryzyko sercowo-naczyniowe. To uczciwe postawienie sprawy: obniżenie jest zmierzone, a jego konsekwencje nie.

Co się nie zmieniło

Ta sekcja jest potrzebna dla równowagi, bo badanie przyniosło także wyniki przemawiające na korzyść preparatu.

• Brak ciężkich działań niepożądanych związanych z lekiem.
• Częstość działań niepożądanych podobna w grupach aktywnych i w grupie placebo.
• Brak istotnych zmian aminotransferaz, czyli enzymów wątrobowych, przy żadnej dawce.
• Brak zmian antygenu sterczowego, co było dla producentów SARM-ów punktem kluczowym, bo cała koncepcja tej klasy powstała z obaw o wpływ testosteronu na prostatę.
• Brak zmian stężenia hemoglobiny.
• Brak zmian w zapisie EKG, w tym odstępu QT.

To są wyniki realne i nie należy ich pomijać. Przy dawkach do jednego miligrama i przez trzy tygodnie preparat był dobrze tolerowany, a parametry, których najbardziej się obawiano, pozostały niezmienione.

Cała wartość tego ustalenia zależy jednak od tego, czego dotyczy, a dotyczy dawki do jednego miligrama i okresu trzech tygodni. O tym w następnej sekcji.

Dlaczego dwadzieścia jeden dni to za krótko

To najważniejsze ograniczenie tego badania i warto je rozłożyć precyzyjnie.

Kiedy pojawiają się uszkodzenia wątroby

W opisanych w literaturze przypadkach uszkodzenia wątroby po SARM-ach objawy pojawiały się zwykle po pięciu tygodniach i później. Przy RAD-140 jeden z opisów dotyczył pięciu tygodni stosowania, a drugi trzech miesięcy.

Badanie nad LGD-4033 trwało trzy tygodnie, czyli krócej niż najkrótszy z tych okresów. Brak zmian enzymów wątrobowych w tym badaniu nie jest więc dowodem, że ich nie ma, tylko informacją, że przez trzy tygodnie się nie pojawiły.

Analogia, która to porządkuje

Wynik ten należy czytać tak, jak czytalibyśmy badanie oceniające bezpieczeństwo prowadzenia samochodu, które trwało trzy tygodnie i nie odnotowało żadnego wypadku. Informacja jest prawdziwa i przydatna, ale nie pozwala wnioskować o ryzyku przy prowadzeniu przez rok.

To samo dotyczy pozostałych parametrów. Trzy tygodnie to za krótko, żeby ocenić skutki obniżenia HDL, wpływ na układ krążenia czy zdolność osi hormonalnej do powrotu po dłuższym zahamowaniu.

Dawka badana wobec stosowanej

To zestawienie jest przy tym związku najbardziej wymowne, bo po raz pierwszy w całym klastrze SARM-ów mamy oba punkty odniesienia.

To jest właściwe ujęcie problemu przy tym związku. Nie chodzi o to, że badanie wypadło źle, bo wypadło raczej dobrze. Chodzi o to, że dotyczyło zakresu, w którym praktycznie nikt tego preparatu nie stosuje.

Łączna ekspozycja w typowym kursie jest kilkunasto- do czterdziestokrotnie wyższa niż w badaniu. Wszystkie uspokajające wyniki dotyczące wątroby, prostaty i serca odnoszą się do tego mniejszego zakresu.

Skąd wzięły się dawki stosowane w obiegu

Warto zadać to pytanie, bo odpowiedź jest pouczająca. Nie wynikają one z żadnego badania doboru dawki. Badanie Basarii kończyło się na jednym miligramie, więc wszystko powyżej tej wartości jest ekstrapolacją opartą na obserwacjach środowiskowych, a nie na danych.

Ta sama praca jest przy tym powszechnie przywoływana jako uzasadnienie stosowania LGD-4033, mimo że jedyne, co uzasadnia, to dawki od dziesięciu do stukrotnie niższe od typowych.

Opisy uszkodzeń wątroby

Poza badaniem klinicznym istnieją opisy przypadków dotyczące tego związku.

W literaturze medycznej opublikowano opisy uszkodzenia wątroby wiązanego z LGD-4033, o obrazie zbliżonym do tego opisywanego przy RAD-140, czyli cholestatycznym. Związek ten pojawia się także wśród substancji wymienianych w pracach poświęconych uszkodzeniom wątroby po SARM-ach.

Zestawienie tych dwóch źródeł daje najważniejszy praktyczny wniosek z całego artykułu.

Badanie kliniczne, przy 1 mg przez 21 dni, nie wykazało żadnych zmian enzymów wątrobowych.

Opisy przypadków, przy dawkach i czasie stosowania typowych dla praktyki, dotyczą ciężkich uszkodzeń.

Nie ma tu sprzeczności. Jest różnica między dawką i czasem, którą łatwo przeoczyć, jeśli cytuje się wyłącznie pierwsze z tych źródeł.

Wskaźnik 500 do 1

W materiałach o tym związku pojawia się informacja o wskaźniku anaboliczno-androgennym przekraczającym 500 do 1, przedstawianym jako najwyższy wśród SARM-ów. Warto wyjaśnić, skąd pochodzi.

Z modeli zwierzęcych, opartych na porównaniu masy mięśnia dźwigacza odbytu u szczura z masą prostaty. To ten sam schemat pomiaru, którego nieprzydatność jako miary działania anabolicznego u człowieka opisano w 1957 roku i który rozbieram szerzej przy AC-262,536.

Przy LGD-4033 mamy jednak coś, czego przy innych związkach nie ma: możliwość sprawdzenia, czy ten wskaźnik przewiduje cokolwiek u ludzi.

Wskaźnik 500 do 1 sugerowałby działanie anaboliczne bez istotnych skutków hormonalnych. W badaniu u ludzi testosteron całkowity, wolny i FSH spadły istotnie, a HDL i trójglicerydy obniżyły się zależnie od dawki.

Wskaźnik nie przewidział więc tego, co się wydarzyło, i jest to najlepsza możliwa ilustracja tego, dlaczego liczby z modeli zwierzęcych nie przenoszą się na człowieka.

Dawkowanie

Trzy uwagi

Po pierwsze, przy tym związku istnieje coś rzadkiego: dawka o wykazanym u ludzi efekcie. Jeden miligram na dobę dał mierzalny przyrost masy beztłuszczowej w badaniu z placebo. To więcej, niż da się powiedzieć o jakimkolwiek innym SARM-ie.

Po drugie, przy tej samej dawce wystąpiła już istotna supresja. Zwiększanie dawki powyżej jednego miligrama wchodzi więc w zakres, w którym supresja rośnie, a przyrost jest niewiadomą, bo go nie zmierzono.

Po trzecie, długi okres półtrwania i kumulacja proporcjonalna do dawki oznaczają, że stężenie narasta przez pierwsze dni stosowania. Ma to znaczenie przy ocenie, kiedy pojawiają się efekty i kiedy ustępują po odstawieniu.

Status prawny i antydopingowy

Status jako leku

LGD-4033 nie został dopuszczony do obrotu w żadnym kraju. Nie jest suplementem diety i nie może być legalnie sprzedawany jako składnik suplementów.

Status antydopingowy

Selektywne modulatory receptora androgenowego są objęte klasą S1.2 listy substancji zabronionych Światowej Agencji Antydopingowej. Zakaz obowiązuje w zawodach i poza nimi. LGD-4033 jest jednym ze związków najczęściej wykrywanych w kontrolach antydopingowych, także w przypadkach zanieczyszczenia suplementów.

Zawartość preparatów

W analizie 44 produktów sprzedawanych jako SARM-y tylko 53 procent zawierało jakikolwiek SARM, 39 procent zawierało inny niezatwierdzony lek, a 9 procent nie zawierało żadnej substancji czynnej. Dotyczy to całej kategorii i jest istotne przy interpretacji zarówno efektów, jak i powikłań.

Podsumowanie stanu dowodów

Najczęstsze pytania (FAQ)

Ile masy mięśniowej daje LGD-4033?

W jedynym badaniu u zdrowych mężczyzn przyrost masy beztłuszczowej przy najwyższej badanej dawce, czyli 1 miligramie na dobę, wyniósł około 1,21 kilograma w ciągu 21 dni, bez istotnej zmiany masy tłuszczowej. Przyrost był zależny od dawki. To realny efekt, uzyskany w badaniu z randomizacją i grupą placebo, i jedyna taka liczba dostępna dla całej tej klasy związków.

Jaką dawkę badano, a jaką stosuje się w praktyce?

Najwyższa dawka kiedykolwiek przebadana u zdrowych mężczyzn wynosiła 1 miligram na dobę przez 21 dni. Zakres spotykany w obiegu to 5 do 10 miligramów na dobę przez 8 do 12 tygodni, czyli od pięciu do dziesięciu razy więcej, przez trzy do czterech razy dłużej. Cała praktyka mieści się więc poza zakresem, dla którego istnieją jakiekolwiek dane.

Czy LGD-4033 hamuje własną produkcję testosteronu?

Tak, i to wyraźnie. W badaniu odnotowano zależne od dawki obniżenie testosteronu całkowitego, globuliny wiążącej hormony płciowe, cholesterolu HDL oraz trójglicerydów. Przy najwyższej dawce, czyli 1 miligramie, istotnie spadły także testosteron wolny i hormon folikulotropowy. Wartości wróciły do wyjściowych po odstawieniu, w okresie obserwacji trwającym pięć tygodni.

Czy badanie wykazało uszkodzenie wątroby?

Nie, i warto to podać uczciwie. Nie odnotowano istotnych zmian aminotransferaz, stężenia hemoglobiny, antygenu sterczowego ani zapisu EKG przy żadnej z badanych dawek. Badanie trwało jednak tylko 21 dni, a opisane w literaturze przypadki uszkodzenia wątroby po SARM-ach pojawiały się zwykle po pięciu tygodniach i później, więc czas obserwacji był za krótki, żeby je wykryć.

Czy istnieją opisy uszkodzenia wątroby po LGD-4033?

Tak, w literaturze medycznej opisano przypadki uszkodzenia wątroby wiązane z tym związkiem, o obrazie zbliżonym do opisywanego przy RAD-140, czyli cholestatycznym. Dotyczyły one dawek i czasu stosowania wykraczających poza to, co objęło badanie kliniczne, co jest najważniejszym praktycznym wnioskiem z zestawienia obu tych źródeł.

Skąd bierze się wskaźnik przekraczający 500 do 1?

Z modeli zwierzęcych, opartych na pomiarze masy mięśnia dźwigacza odbytu u szczura wobec masy prostaty. To ten sam schemat, którego nieprzydatność jako miary anabolizmu u człowieka opisano w 1957 roku. Warto zauważyć, że w badaniu u ludzi wskaźnik ten nie znalazł potwierdzenia w postaci braku supresji, bo hamowanie osi hormonalnej wystąpiło wyraźnie.

Czy LGD-4033 jest bezpieczny?

Przy dawkach do 1 miligrama na dobę i przez 21 dni był dobrze tolerowany, bez ciężkich działań niepożądanych związanych z lekiem. To jednak wszystko, co wiadomo, a stosowanie w obiegu wykracza daleko poza ten zakres pod względem zarówno dawki, jak i czasu. Bezpieczeństwo w tych warunkach nie zostało zbadane.

Podsumowanie

LGD-4033 jest jedynym SARM-em, przy którym da się odpowiedzieć na pytanie o skuteczność, i odpowiedź jest w obie strony konkretna.

1. Efekt jest realny i zmierzony. Przy 1 miligramie na dobę przyrost masy beztłuszczowej wyniósł 1,21 kilograma w 21 dni, wobec placebo, w badaniu z randomizacją i zaślepieniem.
2. Przy tej samej dawce wystąpiła istotna supresja testosteronu całkowitego i wolnego, FSH, HDL oraz trójglicerydów. Nie ma dawki dającej jedno bez drugiego.
3. Badanie nie wykazało zmian wątrobowych, prostatycznych ani sercowych, ale trwało 21 dni, czyli krócej niż czas, po którym w opisach przypadków pojawiały się uszkodzenia wątroby.
4. Praktyka wykracza poza badany zakres wielokrotnie: od pięciu do dziesięciu razy pod względem dawki i od trzech do czterech razy pod względem czasu, co daje łączną ekspozycję kilkunasto- do czterdziestokrotnie wyższą.
5. Wskaźnik 500 do 1, pochodzący z modeli zwierzęcych, nie przewidział tego, co wykazano u ludzi, bo supresja wystąpiła wyraźnie.

Warto zestawić punkty pierwszy i czwarty, bo razem opisują sytuację nietypową w tym klastrze. Przy większości SARM-ów problemem jest brak danych. Tutaj dane są, i to dobre, tylko dotyczą czegoś innego niż to, co ludzie robią. Praca Basarii jest powszechnie cytowana jako uzasadnienie stosowania tego związku, a uzasadnia wyłącznie dawki kilkukrotnie niższe od typowych i okres trzykrotnie krótszy.

Dla porządku warto też zapamiętać samą liczbę. Ponad kilogram w trzy tygodnie brzmi imponująco, ale mowa o masie beztłuszczowej mierzonej metodą, która obejmuje także wodę i glikogen, a przyrosty przy substancjach anabolicznych są największe na początku i potem wyhamowują.

Jeśli chodzi o samo budowanie masy, rozstrzygają progresja obciążeń, podaż energii i konsekwencja przez miesiące. Jak to poukładać pod konkretną sytuację, pomagam ustalić w ramach prowadzenia online, a stacjonarnie pracuję z podopiecznymi jako trener personalny w Lublinie.

Bibliografia

1. Basaria S, Collins L, Dillon EL, Orwoll K, Storer TW, Miciek R, Ulloor J, Zhang A, Eder R, Zientek H, Gordon G, Kazmi S, Sheffield-Moore M, Bhasin S. The safety, pharmacokinetics, and effects of LGD-4033, a novel nonsteroidal oral, selective androgen receptor modulator, in healthy young men. Journals of Gerontology Series A: Biological Sciences and Medical Sciences. 2013;68(1):87-95. doi: 10.1093/gerona/gls078. PMID: 22459616
2. Hammami MB, et al. RAD-140 drug-induced liver injury. Ochsner Journal. 2022. PMC9753945. Praca przywoływana w kontekście obrazu cholestatycznego uszkodzenia wątroby po SARM-ach.
3. Nimni M, Geiger K. Non-suitability of levator ani method as an index of anabolic effect of steroids. Proceedings of the Society for Experimental Biology and Medicine. 1957;94:606-610. doi: 10.3181/00379727-94-23025
4. Badanie drugiej fazy związku pod oznaczeniem VK5211 u pacjentów po złamaniu bliższego końca kości udowej, zarejestrowane w bazie ClinicalTrials.gov.
5. Analiza zawartości 44 produktów sprzedawanych jako SARM-y, wykazująca obecność deklarowanej substancji w 53 procentach próbek.
6. World Anti-Doping Agency. The Prohibited List, klasa S1.2 (Other Anabolic Agents).

Z mojej oferty Indywidualny plan treningowy online Masz dość braku efektów mimo wylanego potu? Twój trening potrzebuje planu, a nie przypadku. Nie kupujesz gotowca z… Sprawdź

Najczęstsze pytania

Ile masy mięśniowej daje LGD-4033?

W jedynym badaniu u zdrowych mężczyzn przyrost masy beztłuszczowej przy najwyższej badanej dawce, czyli 1 miligramie na dobę, wyniósł około 1,21 kilograma w ciągu 21 dni, bez istotnej zmiany masy tłuszczowej. Przyrost był zależny od dawki. To realny efekt, uzyskany w badaniu z randomizacją i grupą placebo, i jedyna taka liczba dostępna dla całej tej klasy związków.

Jaką dawkę badano, a jaką stosuje się w praktyce?

Najwyższa dawka kiedykolwiek przebadana u zdrowych mężczyzn wynosiła 1 miligram na dobę przez 21 dni. Zakres spotykany w obiegu to 5 do 10 miligramów na dobę przez 8 do 12 tygodni, czyli od pięciu do dziesięciu razy więcej, przez trzy do czterech razy dłużej. Cała praktyka mieści się więc poza zakresem, dla którego istnieją jakiekolwiek dane.

Czy LGD-4033 hamuje własną produkcję testosteronu?

Tak, i to wyraźnie. W badaniu odnotowano zależne od dawki obniżenie testosteronu całkowitego, globuliny wiążącej hormony płciowe, cholesterolu HDL oraz trójglicerydów. Przy najwyższej dawce, czyli 1 miligramie, istotnie spadły także testosteron wolny i hormon folikulotropowy. Wartości wróciły do wyjściowych po odstawieniu, w okresie obserwacji trwającym pięć tygodni.

Czy badanie wykazało uszkodzenie wątroby?

Nie, i warto to podać uczciwie. Nie odnotowano istotnych zmian aminotransferaz, stężenia hemoglobiny, antygenu sterczowego ani zapisu EKG przy żadnej z badanych dawek. Badanie trwało jednak tylko 21 dni, a opisane w literaturze przypadki uszkodzenia wątroby po SARM-ach pojawiały się zwykle po pięciu tygodniach i później, więc czas obserwacji był za krótki, żeby je wykryć.

Czy istnieją opisy uszkodzenia wątroby po LGD-4033?

Tak, w literaturze medycznej opisano przypadki uszkodzenia wątroby wiązane z tym związkiem, o obrazie zbliżonym do opisywanego przy RAD-140, czyli cholestatycznym. Dotyczyły one dawek i czasu stosowania wykraczających poza to, co objęło badanie kliniczne, co jest najważniejszym praktycznym wnioskiem z zestawienia obu tych źródeł.

Skąd bierze się wskaźnik przekraczający 500 do 1?

Z modeli zwierzęcych, opartych na pomiarze masy mięśnia dźwigacza odbytu u szczura wobec masy prostaty. To ten sam schemat, którego nieprzydatność jako miary anabolizmu u człowieka opisano w 1957 roku. Warto zauważyć, że w badaniu u ludzi wskaźnik ten nie znalazł potwierdzenia w postaci braku supresji, bo hamowanie osi hormonalnej wystąpiło wyraźnie.

Czy LGD-4033 jest bezpieczny?

Przy dawkach do 1 miligrama na dobę i przez 21 dni był dobrze tolerowany, bez ciężkich działań niepożądanych związanych z lekiem. To jednak wszystko, co wiadomo, a stosowanie w obiegu wykracza daleko poza ten zakres pod względem zarówno dawki, jak i czasu. Bezpieczeństwo w tych warunkach nie zostało zbadane.